Οι κανόνες μας
Πώς λέμε ιστορίες
Κανείς δεν πρέπει να γίνει «περιεχόμενο». Αυτοί είναι οι κανόνες που ακολουθούμε σε κάθε βίντεο, φωτογραφία και σελίδα.
- Πρώτα βοήθεια, μετά κάμερα. Η βοήθεια δεν εξαρτάται ποτέ από ένα «ναι».
- Συγκατάθεση σε δύο βήματα: προφορικά τη μέρα που γνωριζόμαστε, γραπτά αφού ο άνθρωπος δει το βίντεο και τη σελίδα. Ποτέ από κάποιον που είναι σε κρίση.
- Ο άνθρωπος διαλέγει πόσο φαίνεται: ολόκληρο όνομα, μικρό όνομα, άλλο όνομα (το γράφουμε), χωρίς πρόσωπο, μόνο φωνή. Και ποια θέματα μένουν έξω.
- Ποτέ αναγνωρίσιμα παιδιά. Ποτέ IBAN, τηλέφωνα, ταυτότητες ή διευθύνσεις.
- Υγεία, παρελθόν, χαρτιά: μένουν έξω, εκτός αν το ζητήσει ο ίδιος.
- Χωρίς κόλπα: χωρίς κρυφή κάμερα, slow motion, λυπητερή μουσική, λήψεις από ψηλά, πλάνα με χρήματα να αλλάζουν χέρια.
- Ο άνθρωπος έχει τον πρώτο και τον τελευταίο λόγο στο βίντεο. Ο Σωκράτης ρωτάει και ακούει.
- Γράφουμε μόνο ό,τι ελέγξαμε. Ποτέ ιστορίες που ενώνουν πολλούς ανθρώπους σε έναν.
- Αν μια ιστορία βλάπτει τον άνθρωπο, την κατεβάζουμε εμείς, χωρίς να περιμένουμε να το ζητήσει.
- Ειλικρίνεια στο μετά. Αν κάτι πάει στραβά, το λέμε με τη συγκατάθεση του ανθρώπου, ή δεν το δείχνουμε. Ποτέ «λύθηκαν όλα» αν δεν λύθηκαν.